| ولید معلم؛ وزیر خارجه سوریه گفته که کشورش حاضر است تولید سلاح های شیمیایی را متوقف کند و مکان نگهداری این سلاح ها را به نمایندگان "سازمان ملل، روسیه و دیگر کشورها" نشان دهد. او افزود که دولت سوریه آماده پیوستن به معاهده منع گسترش سلاح های شیمیایی است. پیشتر وزیر خارجه روسیه از سوریه خواسته بود که تسلیحات شیمیایی اش را برای جلوگیری از حمله در اختیار جامعه بین الملل قرار دهد. پیشنهاد روسیه پس از آن ارائه شد که وزیر خارجه امریکا گفت سوریه می تواند از حمله نظامی جلوگیری کند، در صورتی که بشار اسد، تمامی تسلیحات شیمیایی این کشور را تا هفته آینده به جامعه بین الملل تحویل دهد. شب گذشته باراک اوباما هم گفت که اگر سوریه سلاحهای شیمیایی خود را تحت نظارت بین المللی درآورد، طرح حمله نظامی به این کشور متوقف خواهد شد؛ اما او خوشبین نیست که چنین کاری انجام شود. امریکا، بریتانیا و فرانسه پیشنویس قطعنامهای را برای طرح در شورای امنیت آماده میکنند که به گفته فرانسه، حملات شیمیایی اخیر محکوم میشود و همچنین در صورت عدم اجرای کامل خلع سلاح، سوریه در معرض عواقب بسیار جدی قرار میگیرد. روسیه اعلام کرده که قطعنامهای با این ویژگیها را نخواهد پذیرفت. این تحولات نشان می دهد که دوطرف اکنون وارد فضای جدیدی شده اند؛ فضایی که در آن به جایی رویارویی سخن از سازش و گفتگوست. برای امریکا نیز این مطلوب است که سلاح های شیمیایی سوریه نابود شود؛ تا رژیم اسراییل بتواند به تنهایی یکه تاز خاور میانه ای باشد که همه همسایگانش در آن نسبت به این رژیم از توان نظامی کمتری برخوردار اند. البته این از تناقض هایی سیاست امریکایی است که همیشه احکام صادره خود را نسبت به دیگران لازم الاتباع می داند؛ اما خود و متحدانش استثناهای همیشگی این قاعده ها هستند. اینکه چه کسی آنها را استثنا کرده و چرا استثنا شده اند، کسی از این موضوع پرسش نمی کند؛ چه اگر چنین کند یا انگ فاشیزم و نازیزیسم و یهودستیزی می خورد و یا به جنون و دیوانگی متهم می شود. امروزه هیچکس نمی پرسد چرا اسراییل زرادخانه های سلاح اتمی دارد و تنها کشور اتمی در سراسر خاور میانه است؛ طرح این موضوع در جلسه علنی آژانس بین المللی انرژی اتمی، جزو ممنوعات است! در هرحال اکنون سوریه حاضر شده است؛ تا تسلیحات شیمیایی خود را تحت نظارت روسیه و دیگر کشورها قرار دهد؛ تا نابود شوند. اینکه این کار تا چه حد عملی است، چقدر زمان می برد، مکانیزم اجرا و انجام آن چگونه خواهد بود و اینکه آیا به رغم این موضوع امریکا و متحدانش دست از ماجراجویی و تهدید و ارعاب ملت ها برخواهند داشت یانه، این امر چه تاثیری روی جنگ جاری در سوریه خواهد گذاشت و... همه اینها سؤالاتی است که در برابر هریک از طرف های این ماجرا قرار دارد و قرار هم نیست که به همین زودی ها و چنانچه جان کری در پیشنهاد ظاهرا ابتدا به ساکن و فی البداهه خود مطرح کرده بود ظرف یک هفته همه این سؤالات پاسخ پیدا کنند. شماری از کارشناسان به نکته دیگری اشاره می کنند و آن لحن پیشنویسی است که توسط امریکا، انگلیس و فرانسه برای ارائه به شورای امنیت تهیه می کنند. روسیه از هم اکنون با این پیشنویس مخالفت کرده است؛ زیرا در آن، حکومت سوریه محکوم می شود، حمله شیمیایی ماه گذشته به دولت سوریه نسبت داده می شود و مهم تر از همه، راه برخورد نظامی با سوریه همچنان باز گذاشته می شود. یعنی این پیشنویس بازهم از زبان تهدید و زور استفاده می کند و این برخلاف روح همکاری های دوجانبه است. روس ها گفته اند خود در این زمینه پیشنویس مورد نظر خود را پیشکش خواهند کرد. در هرحال، کارشناسان می گویند که از لحن سه کشور غربی عضو شورای امنیت پیداست که حتی در صورت تحویل سلاح های شیمیایی سوریه، این پایان راه نیست و دولت سوریه همچنان به عنوان یکی از کشورهای هدف در فهرست اهداف سلطه جویانه غرب باقی خواهد ماند. کاری که با عراق و سپس با لیبی انجام دادند! از سوی دیگر به نظر نمی رسد این اقدام تاثیری بر وضعیت جنگ جاری در سوریه داشته باشد؛ زیرا دولت سوریه به لحاظ استراتژیک تضعیف می شود و تروریست ها همچنان مسلح به سلاح های شیمیایی و دیگر تسلیحات استراتژیک باقی می مانند و مردم سوریه را آماج قرار می دهند. اما آنچه در حال حاضر قرار است اتفاق بیفتد این است که پیشنهاد کری به مدد تنهایی اوباما و امریکا در آستانه یک جنگ ناموجه دیگر آمد و او، امریکا و اسراییل را از یک جنگ براندازنده و مهلک دیگر رهاند. حمله به سوریه برای اوباما یک مساله حیثیتی شده بود؛ در حالی که می دانست در این جنگ نه مردم امریکا با اوست و نه حتی متحدان خارجی اش و این رویداد تازه، او را از این مهلکه مهیب نجات داد. |  |
↧
سوریه؛ از ستیز تا گریز
↧
