| سالیان چندی است هر بار که انتخابات پارلمانی در کشور برگزار می شود، مردم ساده ما با دهها امید و آرزو، به افرادی به عنوان نماینده خویش در پارلمان کشور رأی می دهند و آنان را با سلام و صلوات وارد مجلس نمایندگان و یا بهتر است گفته شود، وارد خانه ملت می کنند. نمایندگان قدرت پرست و فرصت طلب نیز تا مادامی که جهت گذشتن مرکب مراد شان از پل، نیازمند آرای مردم هستند، با تمام انرژی و توان، از خدمت شبانه روزی و صادقانه برای مردم فریاد می زنند و حنجره ها رنجه می دارند؛ اما به محض آنکه پای آنها به راهرو سالنهای مجلل پارلمان رسید و به قول معروف، مرکب شان از پل گذشت، دیگر فراموش می کنند که ظاهرا زمانی مردمی بوده که این جلالت مئابان از صدقه سر آرای صادقانه آنان، بدین منزلت و مقام رسیده اند!. این غفلت و فراموشی خودآگاه روز تا روز بیشتر و بیشتر می شود تا آنکه مردم و نام آن و مشکلات و نیازمندی های آنان، از صفحه ذهن و خاطر نمایندگان محترم به کلی، پاک و محو می شود!. در ادامه بی ملاحظه گی ها و کج رفتاری های هر از گاه نمایندگان مردم در خانه ملت، این بار اما آنان پا را از حد و حدود آبا و اجداد شان نیز فراتر گذاشته و ناهنجاری های رفتاری آنان دیگر چون قدیم ترها نیست که فقط به غیر حاضری های آنها در مجلس، کمکاری برای موکلان، کمیشنکاری های متداول و مسایلی از این قبیل، محدود و منحصر شود. بلکه این نوبت نمایندگان مودب و با نزاکت مردم در خانه ملت، با برخاستن از پهلوی چپ، به رویایی رنگی و شبه محالی از خویش می خواهند لباس واقعیت بپوشانند که با بر زبان آوردن برخی از منویات و مکنونات قلبی خویش، همه را شگفت زده کرده و به بهت و حیرتی از آن دست که می دانیم، دچار کرده اند!. مردم یاد شان نرفته که همین نمایندگان محترم در یکی دو سال پیش، بر سر استخدام بادیگاردهای بیشتر، با هم به رقابت بر خاسته بودند؛ به گونه ای که هنوز که هنوز است، بسیاری از مردم از ازدحام و ترافیکی که در اثر راه بندی های ناشی از عبور و مرور کاروان موترهای نمایندگان و بادیگاردان آنان ایجاد می شود، در رنج و ناراحتی اند. با چوکی های خالی پارلمان هم که مردم عادت کرده اند و ظاهراً هیچ مرجع و نهاد قانونی هم حال و انگیزه آن را ندارد تا از آنان بازخواست کنند!. لیست بلند بالا و اشمئزاز آوری را که این بار نمایندگان به رییس مجلس ارائه داده اند، موجبات تاسف و اندوه عمیق هر افغانستانی آزاده و دردمندی را فراهم کرده است. چیزی به نام قانون مصؤونیت و حقوق وکلای شورای ملی، طرح و برنامه ای است که نمایندگان به اصطلاح خادم ملت و البته با هدف رفاه و آسایش مادام العمری، برای خود شان تهیه و تنظیم کرده اند. این قانون در چهار فصل و بیست ماده ترتیب و از سوی مجلس نمایندگان تصویب شده است. در قانون مصؤونیت و حقوق اعضای شورای ملی آمده است که نمایندگان پس از ختم دوره وکالت می توانند از امتیازاتی چون، ۲۵ درصد معاش، دو محافظ امنیتی، پاسپورت سیاسی و پاسپورت خدمت استفاده کنند. به نظر می رسد اینجا باید مسایل تفکیک شود. یک وقت است که نمایندگانی وجود دارند که چنانکه با آرای مردم وارد خانه ملت می شوند، قدر آن آرا را دانسته و در طول اقامت شان در خانه ملت، از حقوق حقه مردم دفاع کرده و از دل و جان برای آنان خدمات صادقانه ارائه داده اند. برای یک چنین وکلا و نمایندگانی از مردم، حتی بیشتر از موارد درخواستی آنان باید هزینه شود که می شود گفت نوش جان شان و دردی هم ندارد و این در واقع نوعی قدرشناسی از نمایندگانی است که چهار سال عمر عزیز خویش را در راه خدمت به مردم و کشور قربانی کرده اند. اما یک زمان هم نمایندگانی وجود دارند مانند نمایندگان محترم کنونی در پارلمان کشوری مانند افغانستان که مردم محروم آن نیازمند هر گونه خدمت و کمکی اند؛ اما با تأسف همیشه از آنها حتی به وسیله همین نمایندگان شان در خانه خود شان، دریغ گردیده است. در یک چنین صورت و حالتی گمان نمی رود هیچ عاقلی در دستگاه حکومت و نهادهای مدنی و مردمی، مجوز تصویب یک چنین قانون فراقانونی و تبعیض آمیز را صادر کنند و به چه دلیل صادر شود آنهم با این وضع و حالی که پارلمان کشور و نمایندگان آن دارد؟! به نظر می رسد یک نقیصه عمده و اساسی در نظام موجود و قانون اساسی کشور وجود دارد و آن رهیده و لاقید گذاشتن نمایندگان مردم در پارلمان است که خویش را در پشت نقاب نمایندگی از مردم پنهان کرده و هیچ یک از اعمال و رفتار غیرمسئولانه و فراملی آنان مورد بازخواست و استیضاح قرار نمی گیرد و همین روال نامبارک و تبعیض آمیز نیز آنها را گستاخ و جسور ساخته است. باید و باید که نهادی وجود داشته باشد تا در مواقع لازم وارد عمل شده و با قاطعیت بتواند جلو عملکردهای خودسرانه و خلاف منافع مردمی را که از سوی نمایندگان مجلس صورت می پذیرد را بگیرد. اگر نه که هیچ نهاد و مرکز منع کننده و مهار کننده ای وجود نداشته باشد و نمایندگان هر کشور هر آن چیزی را که در بر گیرنده منافع شخصی و خانوادگی می باشد، رنگ و لعاب قانون بدان داده و به تصویب برسانند، دیگر فاتحه آن کشور و نظام و مردم آن را باید خواند و برای آرامش روح شان صلوات فرستاد!. نویسنده: سیدفاضل محجوب؛ سردبیر روزنامه انصاف |  |
↧
پارلمان آسایشگاه سالمندان نیست؛ خانه قانون و ملت است!
↧
