| جان آلن؛ فرمانده سابق نیروهای ناتو در افغانستان، در حالی که در مورد جنگ افغانستان خوشبین است می گوید که تعدادی از نیروهای نظامی امریکا باید به مدت طولانی در افغانستان حضور داشته باشند. به گزارش خبرگزاری آوا به نقل از "ای بی سی نیوز"، آلن اضافه کرد:"طالبان در حال حاضر برای زنده ماندن می جنگند و نیروهای امنیت ملی افغانستان در انجام عملیات ها بسیار موفقیت آمیز عمل کرده اند." وی گفت:"طالبان می دانند که نیروهای بین المللی هیچ کجا نمی روند. اگرچه تعداد نیروهای ناتو به طور قابل توجهی کاهش پیدا خواهند کرد؛ اما حضور تعدادی از این نیروها برای درازمدت ضروری خواهد بود." آلن در پاسخ به این سؤال که "آیا الزام خاصی برای حضور نیروهای خارجی در افغانستان وجود دارد" گفت:"نیروهای بین المللی برای تکمیل آموزش نیروهای افغان بعد از سال ۲۰۱۴ در این کشور باقی خواهند ماند". این در حالی است که به عقیده کارشناسان مسایل نظامی، آموزش نیروهای امنیتی افغانستان اگرچه مهم و ضروری است و همکاری امریکا و هر کشور خارجی دیگر در این زمینه می تواند برای کشور مهم و حیاتی باشد؛ اما به نظر نمی رسد این امر، نیازمند حضور درازمدت امریکا در افغانستان و همچنین امضای پیمان امنیتی باشد. همه کشورهای جهان ممکن است در عرصه همکاری های نظامی با همدیگر، برنامه هایی ذیل عنوان آموزش نیروهای امنیتی داشته باشند؛ اما هیچکدام از این کشورها با همدیگر پیمان های بلندمدت امنیتی که مستلزم ایجاد پایگاه های دایمی در خاک یکدیگر باشد نمی بندند. در این میان هیچ دلیل دیگری وجود ندارد که افغانستان را از این قاعده مستثنی قرار دهد. افغانستان، کشوری مستقل و دارای حاکمیت ملی است؛ بنابراین به هیچ عنوان نمی تواند پیمانی یکجانبه که مستلزم ایجاد پایگاه های نظامی دایمی یک کشور خارجی باشد را برنمی تابد. همچنین این کشور هم اکنون در میان همسایگان و کشورهایی در منطقه قرار گرفته است که هرکدام از نظر سطح توانمندی های امنیتی و دفاعی، ده ها برابر افغانستان قدرت دارند؛ بنابراین، این کشور به جای آنکه این خلأ استراتژیک را از طریق امضای پیمان های درازمدت امنیتی و ایجاد پایگاه های دایمی نیروهای خارجی پر کند، بهتر است در جستجوی مسیرهایی باشد که با طی آن، افزون بر آنکه حاکمیت ملی خود را حفظ می کند و از حریم استقلال و عزت سیاسی خویش به خوبی صیانت می نماید بتواند توانمندی های نظامی و امنیتی خود را نیز ارتقا دهد. در این شکی نیست که در چنین وضعیتی با توجه به چنین نیاز مهمی، رابطه استراتژیک امنیتی با قدرت های بزرگ به شمول امریکا می تواند یکی از ضروریات و نیازهای مبرم و حیاتی باشد؛ اما این نیاز نمی تواند به هر قیمتی تامین شود؛ زیرا یکی از اساسی ترین اولویت ها برای حیات سیاسی و نظامی افغانستان، تامین حاکمیت ملی، استقلال سیاسی و جلوگیری از هرگونه زمینه سازی برای تبدیل این کشور به میدان رقابت و تضاد منافع قدرت های منطقه ای و جهانی است. افغانستان همانگونه که بارها دولتمردان کشور اعلام کرده اند در پی آن است؛ تا با همه کشورهای همسایه، منطقه و جهان، روابط نیکو، حسنه و مبتنی بر احترام متقابل داشته باشد و مسلم است که نه امریکا، نه چین، نه روسیه و نه ایران و پاکستان از این قاعده، مستثنی نیستند؛ اما تحقق این مهم تنها در صورتی امکان پذیر است که رابطه با همه این کشورها، در یک شرایط عادلانه، برابر و مبتنی بر حفظ خطوط سرخی مانند حاکمیت ملی و استقلال سیاسی آنان صورت گیرد. با این حساب آیا می توان امیدوار بود که حضور درازمدت نظامی امریکا در افغانستان و ایجاد پایگاه های دایمی در این کشور، برخلاف رویه رایج در دیگر کشورهای منطقه و همسایه افغانستان، می تواند این مهم را محقق سازد؟ پاسخ، مسلما منفی است؛ زیرا سیاست های جهانی ایالات متحده از اساس با نگاه افغانستان در این زمینه، متفاوت است و همین امر سبب می شود که میان حضور دایمی امریکا در افغانستان و رویکرد کلی و کلان افغانستان نسبت به مساله سیاست خارجی، تضاد و تقابل ایجاد شود و این زمینه ساز تنش، تشنج، ناامنی و ادامه جنگ و بحران در کشور گردد. بنابراین از همین اکنون باید میان آموزش نیروهای امنیتی و حضور دایمی، تفکیک قایل شد و این مساله را با توجه به منافع بزرگ دولت و ملت افغانستان مورد ارزیابی قرار داد؛ نه از دوربین راهبردی امریکا به مسایل منطقه ای و جهانی. |  |
↧
آموزش نیروها نیازمند پایگاه دایمی نیست
↧
