| بر اساس تخمینی که زده شده است، همه نیروهای تروریستی و دهشت آفرینی که در افغانستان وجود دارند، تعداد آنان به سختی به ۲۰ هزار تن می رسد و این در شرایطی است که تعداد نیروهای مسلح کشور، اعم از ارتش و پولیس و نیروهای امنیتی- کشفی، به بیش از سه صد هزار نفر رسیده است. با این حساب، وقتی چنین آماری حتی به کودکانی ارائه شود که از سیاست چیزی نمی فهمند، ناخودآگاه به توانایی و قوت نیروهای نظامی ما و ناتوانی و ضعف تروریست های طالب و امثال آن، اعتراف خواهد کرد. حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که سلاح در دست داشته نیروهای نظامی ما مناسب و کافی هم نیست و اسلحه دشمن به مراتب مناسب و کافی هم باشد، باز هم معقول و منطقی نخواهد بود تا گفته شود که دشمنان نسبت به نیروهای ما دست بالاتری دارند و پیروزی در جبهات مختلف از آن آنان است؛ چنانکه گاه گداری این قضیه اتفاق میفتد و مخالفان مسلح دولت، هر از گاه و بیگاه، مناطقی از کشور را از دست نیروهای امنیتی می ستانند و چند صباحی به مانور قدرت و قوت در آن ساحات می پردازند!. همین حدود دو هفته قبل بود که تعدادی از عناصر طالب به ولسوالی یمگان بدخشان هجوم برده و بدون مقاومت چندانی از سوی نیروهای امنیتی آن ولایت، اداره آن ولسوالی را بدست گرفتند. شبیه حادثه دو هفته پیش بدخشان، در حال حاضر در ولایت قندوز در حال رقم خوردن است و بر اساس خبرها از شب شنبه، ولسوالی چهار دره این ولایت به دست طالبان افتاده و اکنون این گروه فعالیت و درگیری های خود را علیه نیروهای امنیتی در مرکز این ولایت آغاز کرده است. و یک چنین حوادثی تقریبا هر هفته و ماهی در کشور اتفاق میفتد و طالبان میایند و مناطقی از کشور را برای مدت کوتاهی از نیروهای امنیتی می گیرند و پس از چند روزی، نیروهای بیشتر امنیتی سر می رسند و چنان سیلی از نیروهای انسانی و سلاح، بساط طالبان را جمع کرده و به بیرون از شهرها و روستاها می ریزند و باز همین سناریوی مضحک و زرگری تکرار می شود. این موش و پشک بازی های ملال آور و نیز خطرآفرین برای مردم و سربازان اردو و پولیس و سایر نیروهای امنیتی که همه از اولاد همین وطن اند، همچنان ادامه دارد؛ بدون آنکه یک طرح و نقشه جامع و اساسی ای با هدف ریشه کن کردن مخالفان مسلح دولت، روی دست گرفته شود و برای نهایی ساختن جنگ با دشمنان داخلی و خارجی این آب و خاک، فکر اساسی شده و کار موثر صورت پذیرد!. بر اساس خبرها و چنانکه انتظار می رفت، نیروهای فراوان و شجاع کشور، می شود گفت با یک مارش و رژه نظامی، توانستند ولسوالی یمگان بدخشان را از لوث وجود طالبان و سایر تروریستهای خارجی پاکسازی کنند. "ولسوالی یمگان بدخشان، در نتیجه عملیات مشترک نیروهای امنیتی کشور پس از دو هفته دوباره به دست نیروهای دولتی افتاد. به گزارش رسانه ها، وزارت داخله می گوید که نیروهای دولتی بامداد روز یکشنبه موفق شدند تا این ولسوالی را از وجود طالبان پاکسازی نمایند. در جریان این عملیات ۱۲۰ تروریست داخلی و خارجی به شمول چندین قومندان مشهور طالبان کشته و زخمی شدند. ملا حافظ، مولوی صابر، ملا شکرالله، قومندان رستم و ملاهاشم کولابی از عمده ترین سردسته های تروریستان در این عملایت ها کشته شده اند. همچنین ده ها تروریست دیگر در ولسوالی یمگان کشته و دهها تن دیگر زخمی شدند. صدیق صدیقی؛ سخنگوی وزارت داخله گفت: در نتیجه عملیات نیروهای امنیتی، این ولسوالی از وجود تروریست ها پاکسازی و اداره آن بعد از دو هفته به کنترول نیروهای دولتی در آمده است. وی تاخیر در باز پس گیری این ولسوالی را وجود افراد ملکی در بین خانه ها عنوان کرد. صدیقی همچنین از آمادگی ها در مورد عملیات نیروهای امنیتی در ولایت قندوز خبر داد و گفت که شب شنبه نیزجنرال؛ مراد علی مراد به این ولایت سفر کرده تا جزئیات را از نزدیک بررسی نماید. گفتنی است که بعد از اینکه شب شنبه ولسوالی چهار دره این ولایت به دست طالبان افتاد، اکنون این گروه فعالیت و درگیری های خود را علیه نیروهای امنیتی در مرکز این ولایت آغاز کرده است". تا بوده همین بوده و در عرض و طول سالهای نبرد با طالبان و سایر تروریستها در کشور، نخست آنها میایند و یک یا دو ولسوالی و روستا و قریه ای را اشغال می کنند و تعدادی از فرزندان مظلوم وطن اعم از سرباز و نیروهای ملکی را می کشند و پس از مدت زمان کوتاهی، نیروهای تازه نفس اردو و پولیس و یا مردمی از راه می رسند و مخالفان دولت را چون خس و خاشاک از سر راه بر می دارند و به دریای نابودی و یا تبعید می ریزند. با توجه به این سیر نامبارک و نیز قدرت و قوت نیروهای نظامی کشور، به این نتیجه می توان رسید که دولت و ملت ما، قطعاً توان سرکوب و درهم کوبیدن طالبان و غیر آنها از دشمنان مسلح این آب و خاک را دارند؛ اما اینکه چرا همواره با آنان از موضع قوت و قدرت برخورد نمی شود و به آنان اجازه تخریب و کشتار هموطنان ما داده می شود؛ پرسشی است که فکر و ذهن مردم ما را به خود مشغول داشته و آزار می دهد. سیاستی سخیف و خائنانه ای که به دید بسیاری از کارشناسان در طول این چهارده سال ادامه داشته و حکومت جدید نیز بر اساس شعار انتخاباتی خویش؛ یعنی "تداوم" همان مسیر را دنبال می کند و بی توجه به ضررهای هولناک مالی و جانی ای که به دلیل اتخاذ یک چنین سیاستی قبیله گرا، بر مردم ما تحمیل شده و می شود، به بیراهه خویش ادامه می دهد!. بیراهه ای که نتیجه جانفشانی ها و مجاهدتهای فرزندان غیور این سامان را به سود دشمن مصادره می کند و حاصلی جز نکبت و تباهی و ضررهای مالی و جانی برای مردم ندارد. نتیجه آنکه مردم افغانستان از سران و دولت بدستان خویش می پرسند که اگر توان نابود کردن دشمن را داریم، پس چرا مبادرت به این کار نمی کنیم و در عوض، اجازه می دهیم تا آنان بیایند و ما و فرزندان ما را به خاک و خون بکشند و خانه و کاشانه ما را با خاک یکسان کنند؟! |  |
↧
ما که می توانیم پس چرا نا توانیم؟!
↧
